“How about the environment?” De man in het pak kijkt priemend naar een groep Indiase reizigers met wie hij net in gesprek is geraakt. Ik sta naast hen, op het balkon van een volle trein van Schiphol naar Amsterdam. Ingebouwd tussen de koffers, een kinderwagen en de medepassagiers. Even voel ik mijn adem stokken bij deze directe vraag. Hoe zouden ze reageren? Ze blijven stil. Een vrouw rolt met haar ogen. De man in het pak vertelt vol verve verder dat hij zelf nooit met het vliegtuig reist en dat hij zijn huis helemaal klimaatneutraal heeft gemaakt. En dat dat heel belangrijk is. Na nog een korte, beklemmende stilte beaamt een van de reizigers dat laatste.

Hoe voer je een klimaatgesprek?
Dit voorval gebeurde vlak voor ik als groepscoach van de stichting Klimaatgesprekken de laatste sessie van een serie zou begeleiden. De serie bestaat uit 6 bijeenkomsten met een groep van 8 personen, waarin per keer een thema centraal staat als wonen, reizen of voedsel. En, tijdens de laatste sessie, het voeren van het klimaatgesprek zelf. Ik was dan ook volop aan het lezen in het materiaal van de Klimaatgesprekken en aan het wikken en wegen over oefeningen en opdrachten. Dit voorval was natuurlijk de ideale opening voor deze avond! Hoe ga je het gesprek aan over het klimaat? Als jij het niet eens bent met de keuze van een ander? Wat doet zo’n oprecht bedoelde maar behoorlijk confronterende aanpak? Zet je een ander aan het denken en, bij voorkeur, aan tot andere keuzes?

Engeltje en duiveltje
Het had vast een tandje vriendelijke gekund. Maar er ontstond wel, zij het een tikkie aarzelend, een gesprek! En de man in het pak kreeg mij ook meteen aan het denken. Want binnenkort zou ik weer in deze trein zitten, maar nu op weg naar Schiphol voor een vliegvakantie. Terwijl ik zo goed weet wat de impact hiervan is en dat ik het niet zou moeten doen! Het engeltje en het duiveltje op mijn schouders toeterden flink in mijn oren: “Foei! Waarom doe je dit toch?” en “Ja nou, het is wel een heel gave reis, dat mag toch ook wel!” Zo zie je maar, ook een coach bij Klimaatgesprekken is maar een mens…

Lucht!
Na de laatste bijeenkomst was ik natuurlijk heel benieuwd hoe de deelnemers de gesprekken hadden ervaren. En tot mijn grote plezier bleek te werken wat de bedoeling was: ze hadden het heel prettig gevonden dat er niet geoordeeld werd en dat de dilemma’s van het dagelijks leven open en met lol besproken konden worden. En het gesprek in de volle trein? Dat liep best nog goed af. Want zowel de man in het pak als de reizigers concludeerden dat ze nu toch maar in de trein zaten, en niet in een auto. En dat ze bovendien allemaal vegetariër waren. Er was ineens weer meer lucht op dat krappe treinbalkon!

PS: een niet onbelangrijke vraag is natuurlijk of vegetarisch eten opweegt tegen vliegvakanties. Lees hier meer.
PS2: ook interesse in Klimaatgesprekken? Neem contact op met de stichting!

Pin It on Pinterest