(Blog op www.topvrouwennaardetop.nl)
Liesbeth Tettero

company-975969_1280Vrouwen in gemeenteraden steken meer tijd in het raadswerk dan mannen. Vinden ze het zo leuk? Dan is het toch gek dat vrouwen het vaak na één raadsperiode weer voor gezien houden. En dat de toestoom niet groter is: hun aantal stijgt nauwelijks. Leg het Nationale Raadsledenonderzoek en het rapport Vrouwenstemmen van Atria naast elkaar en er borrelen interessante vragen op. Met als belangrijkste: is het hopeloos?

Loont hard werken?
Een teleurstelling die veel vrouwen ervaren in hun werkende leven, is dat hard werken geen garantie is voor succes. Loont hard werken in de gemeenteraad? Dat hangt ervan af wat hun ambitie is. Uit het onderzoek van Atria blijkt dat vrouwen de knikkers belangrijker vinden dan het spel, het resultaat belangrijker dan de zelfpromotie. Maar helaas is daar de sfeer er in veel raden niet naar. Vliegen afvangen, ver-plassen, coalitie-oppositie-blokkades… gaat het nog om de inhoud? Harder werken in een omgeving die niet stimuleert, is niet bevorderlijk voor plezier in dat werk.

Is plezier belangrijk?
Dat brengt mij op vraag twee: is plezier belangrijk? Het raadslidmaatschap is toch een serieuze zaak? Laat ik daar kort over zijn: natuurlijk is het belangrijk. Ook in serieus werk kun je plezier hebben. Er zullen altijd delen van het werk zijn die je minder aanspreken, maar al met al: het is geen corvee. De meeste tijd besteed een raadslid aan vergaderen en stukken lezen. Terwijl toch in 2002 al de wet Dualisering is ingegaan om raadsleden meer het gemeentehuis uit te krijgen en de volksvertegenwoordigende taak meer op te pakken. Vrouwen doen dat er er dus gewoon meer bij, blijkt uit het onderzoek. Maar je zit wel al die uren verplicht niet-productieve vergaderingen bij te wonen. Niet bepaald motiverend…

Kunnen vergaderingen productiever?
Er komen steeds meer partijen, dus meer kleine fracties in de raad. Dat heeft voor vrouwen twee nadelen. Het eerste nadeel is dat er domweg meer mannen fractievoorzitter zijn dan vrouwen. Kwestie van turven. Eénmansfracties bestaan dus vaak letterlijk uit… één man. Het tweede nadeel is: hoe meer fracties, hoe meer sprekers tijdens de vergaderingen. Waardoor het vliegen afvangen en ver-plassen steeds meer kans krijgt. Meer partijen moeten zich tenslotte ten opzichte van elkaar profileren.
Een oplossing hiervoor is alleen te vinden binnen raden zelf. Een gemeenschappelijke visie op het doel van vergaderingen formuleren, spelregels opstellen die productiviteit bevorderen… dit vraagt een cultuurverandering. En voor een cultuurverandering is draagvlak nodig. Mensen die vinden dat het anders kan, anders moet. Meer zoals vrouwen het graag zouden willen, blijkt uit het onderzoek. Maar ja, die zijn nog behoorlijk in de minderheid. Een gevalletje kip-en-ei?

Is het hopeloos?
Dit lijkt een pessimistisch verhaal te worden. Maar natuurlijk is het niet hopeloos. Door onderzoeken als dat van Atria en Daadkracht komen feiten boven tafel die in ieder geval leiden tot bewustwording. De volgende stap is actie. Vrouwen kunnen zich nu al gaan voorbereiden op de gemeenteraadsverkiezingen van 2018. Politieke partijen en andere spelers kunnen nu al gaan scouten, werven en opleiden. En raden kunnen zich beraden op hun werkwijze: kan het productiever, kan het leuker? En geloof me, dat laatste is niet alleen in het belang van de vrouwen!

Ik draag graag mijn steentje bij om individuele vrouwen met ambitie en organisaties te helpen met het zorgen voor meer diversiteit.

Lees hier Vrouwenstemmen, het onderzoeksrapport van Atria
Lees hier het Nationaal Raadsledenonderzoek

Pin It on Pinterest