Meisjeskamers zijn roze, jongenskamers blauw. Nog voor de geboorte worden mensen in het keurslijf van hun sekse gedwongen. Met alle bijbehorende concepten. Zo zijn macht en gezag weggelegd voor mannen. Aan zwaardere stemmen, die van mannen, wordt meer gezag toegekend. Een reden voor Margaret Thatcher om met spraakles haar stem donkerder te kleuren. Hoe komt dat toch, vraagt classicus Mary Beard zich af in haar manifest Vrouwen en Macht. En vooral: komen we eraf? Een bevlogen, inspirerend en grondig onderbouwd betoog voor iedereen die zich in deze vraag wil verdiepen.

Dat mannen, macht en gezag zo nauw aan elkaar verbonden zijn, is een cultureel fenomeen. Een oud en hardnekkig fenomeen, toont Beard aan. De oude Grieken vonden dat muthos, oftewel gezaghebbend spreken in het openbaar, alleen voor mannen was weggelegd. En veel is er niet veranderd sinds de oudheid. Als vrouwen hun stem verheffen, klinkt die al snel ‘schril’. Vrouwen mekkeren. Woorden die maar heel zelden gebruikt worden om mannen te beschrijven. Doen die woorden ertoe? Jazekers, stelt Beard. Ze ondermijnen bewust de autoriteit, de kracht en humor van vrouwen.

De diagnose is duidelijk. Maar Vrouwen en Macht is een manifest, en moet dus oproepen tot beweging. Hoe kunnen vrouwen ervoor zorgen dat er naar hen geluisterd wordt? En niet alleen als het gaat om ‘vrouwenonderwerpen’? Door zich mannelijk te gaan gedragen en kleden? Juist doordat Beard laat zien dat vrouwen dit achterhoedegevecht al sinds de oudheid voeren, vindt ze het allemaal veel te langzaam gaan. Ze pleit daarom voor een andere definitie  van macht. Een nieuw perspectief. Niet weggelegd voor de happy few, maar voor iedereen. Met de drie vrouwen die de beweging Black Lives Matter oprichtten als voorbeeld. Alicia Garza, Patrisse Cullors en Opal Tometti: onbekend, maar gehoord en zeer serieus genomen. Machtig dus!

Deze recensie verscheen op managementboek.nl

Pin It on Pinterest