“Moet dat nou zo?” verzuchtte een deelnemer aan de debatworkshop die ik gaf voor de stichting Stem op een Vrouw. “Waarom is er toch geen dialoog?” Het debat heeft geen goede reputatie helaas. Na het kopstukkendebat op tv en het lijsttrekkersdebat op radio 1 zal het oordeel er niet vrolijker op geworden zijn.

Een debat is geen dialoog. Het is een andere communicatievorm, waarbij het doel is om te winnen, niet per se om er samen uit te komen. En om te winnen trekken de deelnemers meer uit de kast dan alleen rationele argumenten. Niet erg, hoort erbij. Aristoteles leerde ons al dat alleen de inhoud niet overtuigend genoeg is, de ethos en pathos zijn minstens zo belangrijk. Oftewel: is de zender wel deskundig en betrouwbaar, en hoe wordt het gevoel van de ontvanger bespeeld?

Een paar minuten van het radio1-debat leverde al fraaie staaltjes op. Özturk van Denk framede het klimaatdebatje meteen om naar het ‘verzuurde, discriminerende klimaat’ in Nederland, vooral in de politiek. Dat zette meteen de toon, gezellig. Waarop Vos van de PvdA opmerkte dat ze vroeger, toen hij nog bij de PvdA zat, echt gezellig een borrel konden drinken. Dat kwam natuurlijk niet uit… En het debat over onderwijs ging ineens over het klimaat, ook heel bijzonder. Knapen van het CDA wilde van GroenLinkser Rosenmöller weten of Klaver het onderwijsbeleid van Rutte3 wel zou steunen. En heeft D66 nou wel of niet het onderwijs zo enorm bevorderd? Het is maar hoe je het framet…

Als luisteraar raakte ik zowel de draad als mijn goede humeur kwijt. Een dialoog zou het niet worden, maar het was toch fijn geweest als ook de logos, de inhoud, een beetje tot zijn recht gekomen was.

Pin It on Pinterest